Mikado of heldere scenario's?

Voorzitter,

Het vervelende van geld is dat het zo keihard is. Je kunt het maar een keer uitgegeven, althans in de reële economie en volgens de huishoudboekjewetten van mijn moeder… Keuzes maken veronderstelt kennis en inzicht. Van het geld wat binnenkomt, het geld dat je nog in kas hebt, of van de rente die je wel of niet kan meerekenen van het geld dat op een spaarrekening staat. Nu moeten we in de Staten deze keuzes maken. Maar het voelt alsof we een spelletje mikado aan het spelen zijn. Ik weet niet of u mikado kent, voorzitter, maar als kind vond ik het geweldig. Je gooit een hoop gekleurde satéstokjes op een hoop en de kunst is zoveel mogelijk stokjes één voor één van die chaotische stapel af te nemen zonder dat er zelfs maar een ander stokje beweegt. Niet eenvoudig want je ziet nooit helemaal welk stokje welk andere beïnvloedt. Als je pech hebt, stort de berg zomaar in elkaar, hoe omzichtig je ook te werk bent gegaan.

Dat maakt de beslissingen over het vrijgeven van budgetten, de keuzes voor projecten in deze Staten zo lastig: het is alsof je mikado zit te spelen en dan nog zonder bril. Er zijn allerhande financieringsbronnen van REP en NUON tot Waddenfonds. Er zijn allerhande scenario’s denkbaar.  D66 heeft veel behoefte aan meer kennis en overzicht en zal dan ook de voorgenomen motie van de VVD hierover mede-indienen.

Als we het over de cofinancieringbudgetten vanuit Pieken in de Delta hebben, dan spreken we achteraf. Het is een indrukwekkende lijst van projecten die ongetwijfeld hun investering waard waren. Er is zelfs een overzicht van verwachte effecten per project (bijlage 2), waarin bijvoorbeeld het aantal bruto gecreëerde arbeidsplaatsen wordt geschat: wat ons betreft alle waardering daarvoor. Nog mooier zou het zijn wanneer we de verwachte effecten ook nog zouden toetsen op werkelijke realisatie op een manier die projecten dwingt zich daarover te verantwoorden.

Deel via: